Officiele jeugdsite van SCO'63
 

Hieronder wordt de oprichting van de voetbalvereniging SCO'63 beschreven.
Helaas is dit alleen in de tekstvorm dus zonder foto's.

Om u toch de mogelijkheid te geven om dit verhaal met foto's te lezen en te bekijken staat hier een Downloadlink waardoor u dit kunt inzien.

 

 

Voorwoord

Donderdagavond, 30 januari 2003. In een rokerig zaaltje aan de Plaatweg besluiten drie leden van SCO ’63 een aanvulling te schrijven op het 25-jarig jubileumboek….

Het idee ontstond door de wens om het bestaande jubileumboek, in delen, te publiceren in het maandblad. Alleen het slot, de laatste 15 jaar, ontbrak. Nadat het besluit genomen was zaten we al snel met z’n drieën te vergaderen en krantenknipsels door te nemen. Aangevuld met de vele foto´s en verhalen die door verschillende leden beschikbaar zijn gesteld, hebben wij in drie maanden tijd de vijftien jaar beschreven.

Het was hard werken, maar de speurtocht naar feiten en foto´s was plezierig om te doen. Hoewel de tijd om het boek te realiseren erg kort was, denken wij toch voldoende feiten en foto´s aan de geschreven historie van SCO ’63 te hebben kunnen toevoegen. Wij hebben echter niet de pretentie om volledig te zijn.

Er is bewust gekozen voor het weglaten van de gebruikelijke voorwoorden. Wij vonden het belangrijker te eindigen met een, door de voorzitter geschreven, toekomstvisie. De toekomst van SCO ’63 is immers al begonnen op het moment dat u dit boek leest.

Wij hopen dat u veel plezier beleeft bij het doorlezen van het boek en met genoegen kennis neemt van het verleden van SCO ’63.

Maarten Broersen

Sjoerd Wartna

Paul Wintjens

Historie lijkt nooit op historie op het moment dat je het beleeft! 

Zoals in het voorwoord is beschreven, hebben wij een aanvulling geschreven op het jubileumboek dat ter gelegenheid van het 25-jarig jubileum door Meindert van Dijk is geschreven.

De teksten die deze periode beschrijven zijn ongewijzigd overgenomen.

Spijkenisse – Mei 2003

Redactie en ontwerp:
Maarten Broersen
Paul Wintjens
Sjoerd Wartna

De foto´s, verhalen en krantenknipsels in deze uitgave zijn beschikbaar gesteld door de volgende leden:

Leen en Lena Mastenbroek, Bert Mastenbroek, John Ouwehand, Klaas van der Meer, Marcel van der Meer, Eef Koopman, Alex Koopman, Peter Bronsgeest, Jaap Riedijk, Kitty en Cock van der Klooster, Meindert van Dijk, Martin Broersen, Henk Muis, Jan Hagestein, Cor Woerlee, Jan Rolaf, Jaap Lenstra, Willem Wuyster
en Frits Delissen.

 

De eerste jaren...
M
aandagavond 1 Juli 1963. In een rokerig zaaltje aan de Fresiastraat wordt een voetbalvereniging opgericht. Een handvol enthóusiaste lief­hebbers denken dat een zondagvereniging in de Gemeente Spij­kenisse goede kan­sen heeft, en zo wordt de voetbalvereniging OLYMPIA geboren.

Om de mogelijkheid open te laten dat ook andere sporten onder de Olympiavlag kunnen spelen, wordt de naam officieel: "Sport­club Olympia", afgekort S.C.O. Als  clubtenue wordt hetzelfde te­nue gekozen als het legendarische Real Madrid, n.l. geheel wit.

We krijgen onderdak op Sportpark Olym­pia waar de voetbalvere­niging Spijkenisse hoofdbewoner is. Over de trainingstijden en het gebruik van de accommoda­tie wor­den we het snel eens, er kan dus gevoet­bald worden.

Er is echter één maar. Er is geen speel­ruimte voor het B-elftal. Na overleg met de Commissie voor de Sport in Spijkenisse wordt over­eengekomen de R.V.B te ver­zoe­ken ons juniorenteam voor­lopig al­leen uit­wedstrijden te laten spelen. Eerst in Fe­bruari '64 ver­wacht men gereed te zijn met de aanleg van enige noodvel­den.

Voor de oefenwedstrijden wordt uitgewe­ken naar het "Paarden­kerkhof" een mooi stuk gras langs de Groe­nekruisweg waarop twee doelen staan en een houten keetje, zonder water. Maar daar let niemand op. En wat heel belangrijk is, S.C.O. heeft ook een eigen wedstrijdbal.

Voorzitter Aulman en z'n medebe­stuur­ders schrijven drie elftallen in voor de competitie. Trainer van Loo kan aan de slag en ieder­een is in afwachting van de resultaten. Nou, die zijn nog niet om over naar huis te schrijven. De spelers worden echter "opgepept" door hun trainer. Zij slikken de hele dag druivensuiker en vitamine pilletjes. Of het daaraan gelegen heeft valt niet meer te achterha­len, maar de eerste punten komen eraan. Het tweede elf­tal komt die eer toe. Tegen TEKARO-2 wordt met 4-0 ge­wonnen! Het eer­ste elftal boekt haar eerste suc­cesje tegen GARIBAL­DINA. Het wordt een ge­lijkspel name­lijk 4-4.

Tijdens een van deze wedstrijden gebeurt wat maar zelden gebeurt. De wedstrijdbal wordt lek ge­schopt en we hebben er maar één. Goede raad is duur. Gelukkig helpt de inmiddels opgetrommelde kantinebaas Jan Verweel Olympia uit de brand. Uit de voorraad van v.v. Spijkenisse wordt een bal geleend en de wedstrijd wordt gelukkig toch nog uitgespeeld.

Juniorsecretaris Dolf Stolk heeft het druk met zijn jon­gens. Hij pikt de voet­bal­lertjes van de straat op en maakt ze lid van de club. Want door wat af­vallers moet het B-team uit de competitie worden  terug­getrokken.

O
p 22 Januari is de eerste contact­avond voor de jeugd en in Februari komt clubblad nr. 1 uit met vele adverteerders. We lezen de oprichting van een Honkbalafdeling. Voorlo­pig alleen nog trainen maar als de zomer nadert wordt er aan de competi­tie mee­ge­daan. "Sport­club Olympia" groeit ge­staag. De leden worden verzocht toch vooral aan de TOTO mee te doen. Vele jaren later zal blijken dat hierdoor twee heel belang­rijke hoekstenen gelegd zijn voor onze ver­eni­ging, reclame en de Lotto/Toto.

We vinden nu nog vier adverteer­ders die er vanaf het eerste maandblad bij zijn:

J.Troost, mannenmode

Bloemenmagazijn "Strelitzia"

Gasterij 't Ganzengors (ex Café Sport)

Restaurant de Krom (ex Both's vis­handel)

Er zijn eigenlijk twee probleempjes. Een aantal echtge­notes dreigt met echtscheiding als de witte kousen ge­handhaafd blijven, en de emble­men worden vaal. De dreigende familieproblemen worden opgelost door over te stappen op blauwe kousen en de emblemen worden van een betere kwa­li­teit ingekocht.

In 2003 zijn er nog slechts twee adverteerders vanaf het begin er bij, te weten: Troost Mannenmode en Restaurant de Krom.

De groei zit er in
Z
oals te verwachten in een groei­gemeente de Sportclub gaat het goed. Binnen S.C.O. ontwikkelen zich ook andere activiteiten en een hele goede is het ontstaan van de "Contact Commissie". Een groep van acht leden stort zich in het oud papier om zo de nodige financiën te verga­ren voor de club. Er wordt van alles georgani­seerd en de krantenhandel neemt dermate grote vormen aan, dat diverse garages van leden voor lange tijd in beslag worden ge­nomen om als opslag te dienen.

Op een dag bezwijken de schok­brekers van de auto van Meindert van Dijk onder een veel te zware last. Dat is eigenlijk te gek en men besluit een volkswagenbusje te kopen. Zo heeft Olympia dus een eigen transportmid­del. Om een indruk te geven van de hoeveelheid oud papier die wordt ver­zameld: er zijn maanden bij van zo'n 12 a 15 ton, met topprijzen van 15 cent-per-kilo!

Met het voetballen gaat het ook crescendo en in het voorjaar van 1965 meldt zich de eerste KAMPIOEN. Deze eer is voor het B-elftal. De speur­tochten van Dolf Stolk werpen hun vruchten af. De senioren kunnen niet achterblijven, het tweede elftal eindigt ook bovenaan. In de loop van de S.C.O. historie zullen zij dit nog zes maal herhalen, een absoluut record!

Er spelen inmiddels zo'n tien elftal­len in de witte kleuren en door ruimtege­brek verhuizen we in 1966 naar het Sportpark "de Brug". Sa­men met "Sportclub Botlek" hebben we de beschikking over twee grote en twee kleine grasvelden. Ook wordt een gravelveld aangelegd waarop onder vrij­wel alle weersom­standigheden getraind en gevoet­bald kan worden.  
Het komt er op neer dat wij door mid­del van zelfwerkzaamheid één-derde deel van de kosten voor onze rekening nemen. Door subsi­dies van de Sportraad Zuid-Holland, Stichting Oude Maas en de Sportto­talisator is ook één-derde deel ver­ant­woord en de Ge­meente staat ga­rant voor het laatste derde deel.

In de pers verschijnen grote artikelen over de "Oostbroek" story. Gemeente en Rijkswaterstaat gaan weer rond de tafel zitten om het probleem Plaat­weg te bespreken. Er worden in de Raad vragen gesteld aan de verant­woordelijke Wethouder de Hr. de Kraker. En zie, de zon breekt toch weer door.

Penningmeester F. Sluijs zag de aanloop­kosten al maar stijgen door de lange duur van onderhandelen zodat Olympia het eigenlijk al niet meer zag zitten. Een zware last valt van de schouders van bouw­commissielid Jan Roest. Eindelijk worden zijn ci­viele voorbereidingen om­gezet in daden.
De Firma Hogenboom zorgt voor een fun­datie en de riolering, met behulp van onze leden. Beton storten doen we met z'n allen op een snipperdag. Met de kruiwagen van de Plaatweg naar de bouwplaats. Joop Seugling zorgt dat de kabels er in komen en alle andere technische zaken. Het duo Teitsma/van Dijk coordineert de totale bouw en zij springen bij waar nodig.
Er zijn legio verhalen te ver­tellen rond de bouw. De ge­noeglijke rustpauze's in de tent van stellingmateriaal, met soep van Lydia Sluijs (de pan gaat ge­woon op het brommertje mee). De nood­verlichting met toebehoren van Dirk Smittenberg. De vele ritselaars die van alles en nog wat lospeu­teren voor de club.

 ls het clubgebouw wind en waterdicht is komen weer andere specialisten in beeld. Dries van Solin­gen zorgt voor de elektri­sche installatie en knoopt alle touwtjes keu­rig aan elkaar. Er wordt zelfs  's nachts ge­werkt om op ou­dejaarsdag de tegel­vloer gereed te krijgen. De dames verzorgen het interi­eur onder leiding van Maarten Kabbedijk en Bert Bank en de can­tine krijgt steeds mooi­ere vor­men. Ondertussen last Fahrettin Isik de trai­nings­verlichting aan elkaar en worden de masten rondom het gravelveld ge­plaatst.

 21 Maart 1975 opent Spijkenisses Eerste Bur­ger, de Heer Bliek, het ge­bouw officieel door een plaquette te onthullen.De mede­werkers hebben al eerder uitbundig feest ge­vierd in hun clubgebouw. Maanden van inspan­ning en hard werken, jaren van overleg en voorbe­reiden zijn voorbij. 

HULDE aan hen allen.  

 

We schrijven 1967. De knusse kan­tine met z'n oliegestookte kachel is het middelpunt op trainingsavonden en er wordt nog al eens tot in de kleine uurtjes doorgegaan. Helaas kan het inbrekersgilde ook niet van de clubhui­zen afblijven en tot ieders ontzetting blijkt op een morgen de prijzenkast volledig gesloopt te zijn en een aantal bekers onher­stelbaar vernield. Een trieste zaak.

1968 is een heel bijzonder jaar. De jeugd vliegt voor het eerst uit en gaat met de Pink­sterdagen een tegenbezoek brengen in Borninghausen (Duits­land). Met drie teams in een grote bus worden ze uit­gezwaaid. Er wordt in Duits­land een toernooi tegen sterke tegenstan­ders gespeeld op gravel. Dat is effen wennen, maar de jongens doen geweldig hun best. Naast het voet­ballen wordt er veel gewandeld in de prachtige natuur en de groep komt moe maar dol enthousiast weer in Spijkenisse terug. Dat, gaan we meer doen zegt ieder­een dus pupillenbe­stuurders van het eerste uur, Piet Vrijen­hoek. Peter van Rossum en Karel Stam, maken alweer nieuwe plannen.

We starten het nieuwe seizoen 1968-1969 met gezinsuitbreiding. De Sport­club neemt korfbalvereniging De Blauwe Treffers op in haar gelederen en zo hebben we drie takken aan de Olympia boom.

Einde seizoen 68-69. Het tweede elftal is er nu wel bij en promoveert naar de reserve tweede klas. Zoals ge­zegd, de jeugd komt er aan en S.C.O. gaat een aantal "vette" ja­ren tegemoet. De voetballertjes hebben de smaak van het reizen te pakken en zo kan het gebeuren dat na de pupillen ook de junioren naar Duitsland gaan. Over en weer vol­gen bezoeken en Kassel, Kaufungen, Hurth en Windecken worden aangedaan tijdens Pasen en Pinksteren. Een heerlijke tijd voor de jongens en de vereniging.

Eind 1969 wordt er een Handbal­vereniging opge­richt en ook die sluit zich aan bij Olympia. Helaas, met de Honkbal afdeling gaat het niet best en vooral financieel zijn er problemen. In 1970 wordt be­sloten dat de Honkbal niet langer kan functio­neren en zal worden opgeheven.

Medebewoner van Sportpark de Brug, onze Bot­lek-vrienden, zien wel wat in een afdeling Honk­bal en zo blijft deze sport toch nog behouden in Spij­kenisse. Zeker een verdienste van het Botlek-bestuur is dat zij nieuw leven weten te blazen in hun nieuwe aanwinst en het Honk­balgebeuren bloeit weer helemaal op.
D
at we naar de eerste klas zullen promoveren staat voor iedereen vast. Met zo'n elftal moet dat gewoon lukken. En onder de bezielende leiding van trainer Joop Stolk wordt zowel het eerste als tweede elftal kampioen. Een pracht van een man, onze trai­ner. Alleen als we voorstaan en het dreigt gevaarlijk te worden voor ons doel, kent hij maar één manier om het te red­den: "Hoge bo­men". En dan plof je die bal gewoon in de takken.
1964-1974

Trainers hebben eigenlijk allemaal wel iets bij­zonders. Er was een trainer Timmermans, kogel­rond maar hij liep de hele selectie er uit, die bij een scheidsrechterlijke dwaling zo kwaad werd dat hij z'n nieuwe leren hoed de grond in stond te stampen!

1972.We gaan de com­petitie in met liefst zes senior elftallen, elf junior elf­tallen (3-A,3-B,5-C) en veertien pupillen teams! Dat vergt nogal wat van het kader. Toch loopt alles op rolletjes en we wor­den overal voor vol aangezien. Vele uitnodi­gingen voor toernooien en vriend­schappelijke wedstrijden ko­men op ons af.
De Sportclub geeft 1972 een kalender uit met daarin een aantal foto's van Handbal Korf­bal en Voetbalteams. Op een van deze foto's zien we het D-8 "tiental".De competitie verloopt voor ons vlaggenschip wat min­der. De ploeg is aan verjon­ging toe en er breken een paar moei­lijke jaren aan.

Helaas valt in 1974 het doek voor S.C.O. Het eerste en tweede elftal de­graderen. De laatste wedstrijd tegen Germi­nal gaat het mis. In de achtste minuut na de officiële speeltijd maakt Germinal gelijk en een beslissings­wedstrijd is nodig om uit te maken wie er uit gaat. Met 3-1 wint Germinal deze zenuwslo­pende wedstrijd en het verdriet is groot. Terug naar de tweede klas.

Bestuurlijk verandert er medio 1974 ook wat. Mede oprichter van de Sport­club, de Heer H.Aulman, treedt af als Voor­zitter. Wegens zijn grote ver­dienste voor Olympia wordt hij benoemd tot ERE VOORZIT­TER en gaat de ledenvergade­ring akkoord met Meindert van Dijk als zijn opvolger.

We gaan naar Oostbroek 

Maar zo eenvoudig gaat dat allemaal niet. Al na enige jaren is het op sport­park de Brug ook te klein voor twee snel groeiende verenigin­gen. Als blijkt dat er aan de andere kant van de Plaatweg een nieuw sportpark aan­gelegd gaat worden, heeft Olympia daar wel oren naar. Medio 1971 wordt een bouwcommissie samengesteld en de gesprekken met de Gemeente­lijke instan­ties van­gen aan.Tegelijkertijd starten er allerlei activi­teiten om de benodigde finan­ciën te vergaren. Eén er van is een grote lo­terij met fraaie prijzen. Ook een rommel­markt krijgt gestalte. Maandenlang wordt alles wat men kan missen opge­haald en gesorteerd. Als de dag daar is hebben we zo'n 20 kramen met boe­ken, kle­ding, pannenkoeken, li­monade, rad van avontuur te veel om op te noe­men. En Wietse Leijen staat al om zeven uur als een veldheer tus­sen de oude fietsen, wasmachines, televi­sies, brommers, meubelen enz.

 Als in de namiddag ook nog de res­tanten worden opgekocht door een han­delaar is iedereen moe maar zeer voldaan. Wij kunnen weer een fors be­drag aan de bouwrekening toe­voe­gen.

Ondertussen wordt op sobere wijze ook 't tienjarig bestaan gevierd en ont­vangen de jubilarissen een pen met inscriptie.Met de plannen gaat het goed, met de onderhandelingen gaat het min­der. Olympia heeft een begroting in­ge­diend waarmee de geraamde kosten met de z.g. 33% regeling ge­dekt zijn.

 

OLYMPIA heeft een eigen huis!

 

 

K.N.V.B. dat is het doel! Onder dat motto wordt energiek aangepakt om zo snel mogelijk het verloren terrein terug te winnen. De training en begeleiding van de jeugd wordt ver-beterd. De standaard junioren spelen allen in de vierde afdeling en dat is vrij hoog. Ook de pupillen kunnen zich moeiteloos meten met de besten. Een extra stimulans is natuurlijk het eigen clubhuis op Sportpark "Oostbroek". 
De aktiviteitencommissie zorgt voor het nodige vertier en de ontspanningsmiddagen en avonden worden druk bezocht. 

 

 

De gehele vereniging staat achter "het eerste" en successen kunnen niet uitblijven. Het seizoen 75-76 is een zeer spannende. 
Onder de bezielende leiding van trainer/speler Cor Lanser worden de mouwen opgerold en volgen er klinkende resultaten. Helaas eindigt de laatste competitiewedstrijd tegen Real Parbo in een complete chaos. Het scorebord wijst een stand van 2-2 aan als invaller Leen Molle net voor het eindsignaal het winnende doelpunt in kopt, 3-2. 
Beide ploegen eindigen bovenaan met gelijk aantal punten. Na twee zinderende beslissingswedstrijden wint de gelukkigste, en dat zijn wij. Mede dankzij het formidabele keepen van Harry Bank en de koelbloedigheid van Bram v.d. Heijden (benut een strafschop), promoveren we naar de eerste klas. 

 

Een prachtig resultaat na een lang seizoen. Er begint binnen de Sportclub onvrede te komen over de verdeelsleutel van de cantine inkomsten. Een goed verstaander begrijpt dat de Sportclub haar langste tijd heeft gehad. Handbal en Korfbal streven terecht naar een eigen clubhuis c.q. eigen sportpark. Vele vergaderingen zullen volgen.Het voetbal, gaat ondertussen prima en de promotie naar de eerste klas heeft grote invloed op het senioren voetbal. We kunnen zelfs een twaalfde team inschrijven. 

 

 Bij de junioren blijft het aantal elftallen gelijk (9 á 10) en bij de pupillen loopt het iets terug. Het is duidelijk dat Spijkenisse Noord langzaam verandert. Nieuwbouw richting Hekelingen zorgt voor veel jeugd in die wijken. De gelijknamige voetbalvereniging merkt dat dan ook zeer en groeit uit tot een van de grootsten. 

 

 Het vijftienjarig bestaan van de vereniging wordt op bescheiden wijze gevierd in de wetenschap dat dit wellicht het laatste lustrum zal zijn van de Sportclub. De eerste aanzet daartoe geschiedt in 1979. Clubgebouwen veldverlichting worden onder gebracht in een stichting. Gelijktijdig ontstaan er drie zelfstandige verenigingen. 

Handbal wordt H.V.O.S. Korfbal wordt K.V.Olympia. 
Voetbal wordt SCO' 63. De letters SCO staan voor Samen Combinerend Omhoog, een vondst van Maarten Kabbedijk. 
De KNVB gaat accoord en zo blijft de naam behouden. Het clubtenue ondergaat ook een gedaante verwisseling. Er wordt een wit shirt met brede blauwe baan gekozen, met een blauwe broek en blauwe kousen. 
De cantine is vijf avonden omgetoverd in één grote paskamer en aan het begin van seizoen 79-80 loopt heel de club er piekfijn bij. 
SCO'63 beheert het clubgebouw en de drie verenigingen ontvangen, volgens een vaste verdeelsleutel, jaarlijks een deel van het eventuele saldo. 
Aldus wordt notarieel vastgelegd.  

 

 De Korfbalvereniging is op zoek naar een andere lokatie en park Vogelenzang lijkt een oplossing. Helaas gaat dit niet door en wordt naarstig gezocht naar een andere oplossing. 

Inmiddels is het tweede voetbalteam gepromoveerd naar de reserve hoofdklas. Het gaat crescendo met het eerste team en onder leiding van nog steeds trainer Lanser gloort de KNVB aan de horizon. Het seizoen 1979-1980 eindigt met ongekende successen. 
Niet alleen het eerste elftal wordt kampioen. ook de mannen van Aad van Halderen als negende elftal. 

 

Bij de jeugd doen B-1, C-3 en C-5 het ook en onze pupillen gaan voor niemand meer opzij. Kwaliteit is er genoeg! Het eerste wint dan ook nog eens de gouden plak, wordt nummer één van district West-2 en tenslotte in Zeist een keurige derde plaats. Als we Sportploeg van het jaar worden van Spijkenisse is het feest compleet. 

En in de pers kan SCO '63 niet meer stuk.SCO '63 levert ook spelers voor het Rotterdamse afdelingsvoetbalelftal. 
Coach Joop Dekker selecteert Jan Zwaneveld en Gerrit Bussink bij de laatste zestien. 
Er wordt een oefenwedstrijd gespeeld en de tegenstander is het team van Noord-Brabant. 

 

 

We zijn er, nu zorgen dat we er blijven!
Na alle successen de achter ons liggende periode,is het zaak de verworven positie te continueren en de onderbouw te verbeteren. De aansluiting met de KNVB zal er moeten komen. Een eerste aanzet komt van het derde. Aan het einde van de competitie in 1982 worden ze kampioen en promoveren naar de reserve hoofdklasse. Leider Leen Mastenbroek is dik tevreden over z'n wereldteam, en terecht. 

 

 Voorzitter van Dijk treedt af en de vergadering gaat accoord met z'n benoeming tot Lid van Verdienste. 

Voorlopig zal Ere voorzitter Aulman z'n plaats innemen. Een opvolger is nog niet gevonden. Na een vierde en een tweede plaats in de reserve hoofdklasse, stoot ook het tweede elftal door naar de KNVB. 
De promotie wordt behaald na een overwinning op CKC-3. Met liefst 5-0 laten ze er geen twijfel over bestaan wie er recht op heeft. 
SCO'63 heeft nu twee teams in de KNVB. 

 

 Ook B-1 doet het geweldig en promoveert na het behaalde kampioenschap naar afd.1. Toch is er, ondanks al de successen, ook bij onze vereniging een lichte teruggang te bespeuren.Landelijk is dit al eerder gesignaleerd en het voetbal lijkt in een hoek te geraken waar klappen zullen gaan vallen. De individuele sporten trekken veel mensen. Vooral tennis is favoriet, en trimmen en joggen. 

 Voetbal, pas op uw zaak! Het bestuur heeft gemeend de cantinebar te laten verbouwen. Weken achtereen timmeren dat het een lieve lust is. Het resultaat is verbluffend en een werkelijk schitterende bar wordt op de bekende SCO manier in gebruik genomen. De vereniging heeft een voorzitter in de persoon van Piet Brouwer. 

Met veel elan werpt hij zich op z'n taak. Met KV Olympia en H.V.O.S zijn besprekingen gevoerd over het eventueel overnemen van de cantine door SCO '63. 
Uiteindelijk wordt een overeenkomst opgemaakt bij de notaris en in 1983 is het clubgebouw van SCO '63. 
Gelijk met het 20-jarig bestaan van onze club. 
Ter gelegenheid hiervan mogen wij het grote jeugdtoernooi organiseren voor de A-1 teams van de eilanden, gesponsord door ARCO.

 

 

John Koutstaal neemt de organisatie voor z'n rekening en een piekfijn programma is het resultaat. Onder stralende weersomstandigheden worden de wedstrijden gespeeld, omlijst met allerlei aktiviteiten, zoals het optreden van een Schotse band en parachutespringers. 
Aan het eind blijkt SCO'63 ook nog eens winnaar van het toernooi te zijn geworden, een prachtig resultaat.
 's Avonds in "de Stoep" volgt een geweldige feestavond met o.a. Nico Haak. 1983 zullen we bijschrijven als één der hoogtepunten en ons nog lang herinneren.
Helaas, Voorzitter Brouwer houdt het na twee jaar voor gezien. Meindert van Dijk wordt gevraagd terug te keren en na drie jaar neemt hij de draad weer op.  
Op 23 Maart 1985 bestaat het clubhuis tien jaar. Een reden voor een feestje. En dat doen we dan ook. Onder het toeziend oog van Burgemeester de Groen en echtgenote, viert SCO'63 feest en worden Ans en Joop Mekkelholt  gehuldigd omdat zij TIEN jaar deel uit maken van het barpersoneel.In het voorjaar van 1986 staat SCO'63 op z'n kop. 

 

 

Zou het tweede er in slagen wederom kampioen te worden? Bij Fortuna Vl valt de beslissing en stappen ze de derde klas binnen.
We doenhet beslist niet slecht. Een vereniging heeft succes nodig en dit is een mooie opsteker.

 

 

De ledenvergadering gaat accoord met het voorstel de heren Kabbedijk en Stolk tot Lid van Verdienste te benoemen. Alle twee zijn vanaf de oprichting lid van de vereniging.
De heer Stolk heeft zich constant met de jeugd bemoeid en met name de junioren hebben zijn grote aandacht . De heer Kabbedijk heeft vrijwel van alles gedaan bij SCO. De cantine vergt op dit moment het meeste van z'n tijd. 

 

 

We maken ons op voor het seizoen 86-87. Cor Lanser is terug als hoofd-trainer bij de senioren. Bij de junioren is Tom Larssen selectietrainer. En bij de pupillen doen spelers en leiders wonderen. 
Wat te denken van de BEKERFINALE van D-1 in Rotterdam. Helaas ging die verloren met 1-0, maar wel een prestatie van formaat.We stappen het jubileumjaar binnen en de vereniging telt één en twintig elftallen in competitie verband.

 

 

Acht senior, acht junior en vijf pupillen. 
Het zal voor de senior selectie een moeizaam jaar worden met al die blessures. Vechten tégen degradatie zijn we niet gewend. Het seizoen wordt afgesloten met toch enige positieve berichten. D-1 wint de bekerfinale van de Groengordel en maakt zich op voor de grote eindstrijd, de beker van district Rotterdam. 
B-2 is ongeslagen kampioen geworden. Het elftal voor spelers tot 23 jaar zit in de finale van de v.d.Ban Soccer Trophy. Gelukkig gaat het degradatiespook elders op bezoek en kunnen we opgelucht ademhalen.Voor de trouwe supporters, dat zijn er nog steeds heel wat, zijn hun aanmoedigingen niet vergeefs geweest. 25 jaar SCO '63  in vogelvlucht. We mogen zeker niet vergeten dat al die jaren vele mensen aktief zijn geweest.  

 

 

Om u bijvoorbeeld wekelijks of maandelijks op de hoogte te houden van het wel en wee van onze club. 
De REDACTIE is geen sinecure. De laatste jaren wordt dit werk gedaan door de familie Willighagen, tot ieders grote tevredenheid. SCO '63 heeft een goed georganiseerde TOTO/LOTTO commissie. De Hr. v.Veen was jaren de grote animator. Hij heeft er mede voor gezorgd dat onze vereniging verzekert is van een goede bron van inkomsten. 
Onder leiding van de heer Sitton is de z.g abonnee-lotto uitgebreid, 
SCO '63 behoort daarmee bij de "grote jongens". Een grote groep verenigingsmensen zorgt voor Uw "natje en" droogje" .

 

 

Het cantinewerk is vermoeiend werk. Een stukje service voor leden en bezoekers, en dat geheel PRO-DEO! Voor het onderhoud is Henny Hanssen vaak op het sportpark te vinden, "gouden handen". 
Sporters kunnen niet zonder leiding. Het is belangrijk te kunnen beschikken over een groot aantal scheidsrechters. Om dit enigszins te promoten werd enkele jaren geleden in ons clubhuis een cursus gegeven voor louter SCO-ers. Een aantal van de geslaagden fluitnog.

 

Op het  scheidsrechterkorps moeten we zuinig zijn.
Zonder bestuur kan een club ook niet. In de loop der jaren kwamen en gingen véle bestuursleden. Allen hebben ontegenzeglijk bijgedragen SCO'63 een zo hoog mogelijk aanzien te geven. 

 

 


Gezorgd dat er gevoetbald kon worden. De omstandigheden waren niet altijd ideaal. Zeker niet als we terugdenken aan de verhuizingen. Gebrek aan tolerantie kan ons niet worden verweten als de Hockeyclub "Spijkenisse" wacht op een eigen complex en tijdelijk bij ons onderdak krijgt. Of tennisclub "de Dalle", of ex-voetbalvereniging "Fun Guys". Het kon allemaal. Deels omdat er altijd een goedeverstandhouding was en is met de plaatselijke overheden.Zo hoort het en zo moet het blijven!

 

Dan zijn er tenslotte nog de kaderleden, de ouders die hun kinderen vervoeren, de vele supporters die jeugd- en seniorwedstrijden bezoeken. Allemaal mensen met een BLAUW-WIT hart, die hebben meegewerkt aan wat de club nu is en heeft bereikt. Het 25-jarig bestaan van SCO'63 is voor een zevental  leden eveneens een jubileum. Vanaf de oprichting zijn lid de heren:H. Aulman Sr.H. Aulman Jr.H. Bouwens. P. v. Halderen.M. Kabbedijk.W. Leijen. R.E. Stolk. 
Van deze jubilarissen speelt Piet v. Halderen 25 jaar onafgebroken voetbal. Zij zullen ongetwijfeld in het zonnetje worden gezet. 
Crisis, welke crisis?In het najaar van het jubileumjaar vindt er een bestuurswisseling plaats. 
Voorzitter Meindert van Dijk wordt opgevolgd door Maarten Kabbedijk en Harry Klazenga draagt zijn taken over aan Sjoerd Wartna. 

Op 2 januari 1989 overlijdt bestuurslid Piet Sitton. 
Piet Sitton heeft jarenlang de leiding gehad over de Lotto/Toto-commissie en later over de juniorenafdeling. Mede door zijn inzet is de Lotto/Toto tot één van de belangrijkste financiële pijlers van de vereniging geworden. 
Tijdens het seizoen 1989/1990 ontstaan de eerste tekenen van problemen binnen de vereniging. Er ontstaat een conflict tussen de trainer en leider van het A1-elftal en de wedstrijdsecretaris. Het (dagelijks) bestuur kiest de kant van de leiders. Dit leidt tot onvrede bij de andere bestuursleden. 
Een ultieme poging om de rijen te sluiten mislukt en in mei 1990 barst de bom. Tijdens de voorjaarsvergadering in mei treden Dolf Stolk en Richard Sitton af als bestuurslid. Als tijdens de vergadering verder wordt ingegaan op het conflict en er geen afdoende antwoord wordt gegeven op de vragen, dient Richard Sitton een motie van wantrouwen in tegen het bestuur. In de motie wordt het bestuur een gebrek aan communicatie en eilandjesvorming verweten. 
De motie krijgt niet de vereiste meerderheid. Het probleem is daarmee nog niet opgelost. Voorzitter Maarten Kabbedijk sluit de tumultueuze vergadering met de toezegging dat de problemen in de eerstkomende bestuursvergadering nog eens besproken zullen worden.

 

In de bestuursvergadering wordt besloten dat het bestuur als nog af zal treden en dat een extra ledenvergadering wordt uitgeroepen om het besluit kenbaar te maken. Ook de redactie van week- en maandblad is solidair met het bestuur en stopt met de werkzaamheden.

 

 


De ingelaste ledenvergadering wordt goed bezocht. Direct na de opening deelt Maarten Kabbedijk de leden mee dat het bestuur besloten heeft om op te stappen. Het bestuur gaat achter de bestuurstafel vandaan en neemt plaats in de zaal. Tijdens het vervolg van de vergadering is het niet duidelijk hoe het nu verder moet met de vereniging. 
Kandidaten melden zich niet aan. De vergadering besluit tot het benoemen van een werkgroep bestaande uit de personen Henk Muis, Bautista Ruiz Lopez en John Kambeel. 
Deze commissie krijgt de opdracht een nieuw bestuur samen te stellen. 
Een aantal ex-bestuursleden zijn bereid om SCO '63 door de zomer¬stop te helpen. Op 3 september 1990 is het zover. In een buitengewone ledenvergadering doet de commissie verslag van hun zoektocht en presenteert het volgende bestuur:

 

Gerard van Emmerik (voorzitter), Sjoerd Wartna (penningmeester), Jan Zwaneveld (wedstrijdsecretaris senioren), Mijndert de Koning (wedstrijdsecretaris pupillen) en John Kambeel (wedstrijdsecretaris junioren).
Een secretaris is nog niet gevonden. Ook tijdens de buitengewone leden-vergadering is niemand bereid om deze taak op zich te nemen. Enkele weken later neemt John Ouwehand deze taak op zich. In november 1990 is er weer een compleet bestuur. 
Een andere belangrijke taak, de redactie, kwam in het najaar van 1990 in handen van John van Marion.
Sportief gezien is gezien is het in deze jaren vallen en opstaan. 
In het seizoen 1988/1989 wint D1 de bekerfinale. In de finale werd Slikkerveer D1 met 2-0 verslagen. Doordat het de derde opeenvolgende winst in de bekerfinale was, mocht SCO ’63 de beker (zonder oren) houden. 
Een prestatie van formaat van onze D1 en groot feest bij SCO '63. 
Bij de senioren krijgt Tom Larssen, al enige jaren bij de vereniging als speler en jeugdtrainer, het vertrouwen van het bestuur om de hoofdmacht te trainen en volgt Cor Lanser op. 
Hiermee is hij de jongste hoofdtrainer van Voorne Putten. In het eerste seizoen (1989/1990) eindigt hij met het eerste elftal op de vierde plaats. 
Het tweede elftal heeft het moeilijk in de reserve derde klasse en moet een nacompetitie met de verenigingen DCV, DHC en SJC spelen om degradatie te voorkomen. 
Het tweede team wint deze competitie en verlengt daarmee het derde klasseschap.

Bij de jeugdafdeling is er afwisselend succes. In het seizoen 89/90 degradeert A1. 
In hetzelfde seizoen wordt B2 kampioen. 
Het E1-team werd al in een vroeg stadium uitgeschakeld in de bekercompetitie. Gelukkig mochten zij verder bekeren in de troostronde. Hierin weten zij de finale te bereiken en deze ook te winnen. 
Het seizoen 1990/1991 is voor het eerste team een buitengewoon seizoen. Nog nooit hebben zij in de vierde klasse zo goed gepresteerd. Het hele seizoen draait het team van trainer Tom Larssen bovenin mee. Halverwege het seizoen moet een beslissingswedstrijd gespeeld worden voor de tweede periodetitel. De beslissingswedstrijd tegen OHVV wordt in de verlenging met 5-1 verloren. In de laatste wedstrijd van het seizoen tegen Feyenoord (de sportclub) wordt beslist over het wel of niet veilig¬stellen van de tweede plaats. Deze plaats geeft tevens recht op een plek in de nacompetitie. Kampioen Feyenoord wordt door een doelpunt van Ton van Ooyen met 0-1 verslagen. 
De periodetitel is binnen. 

In de nacompetitie wordt twee maal verloren van OHVV en FIOS. 
Helaas, de teleurstelling is groot, geen promotie naar de derde klasse. 
Het tweede elftal eindigt weer in de onderste regionen. Wederom wordt het seizoen verlengd met een nacompetitie voor degradatie. Wedstrijden tegen DBGC, TOGB en SFC leveren voldoende punten op voor een nieuw verblijf in de derde klasse. 
Succes is er wel voor SCO '63 A1. In de bekercompetitie wordt de finale bereikt.
SCO '63 A1 schrijft geschiedenis door in een zinderende wedstrijd SHO A1 met 3-2 te verslaan! In de competitie speelt B1 naar een succes.
SCO '63 B1 wordt onder leiding van trainer Maarten Broersen kampioen.  
Seizoen 1991/1992 is een rustig jaar, zowel bestuurlijk als sportief. 
Geen crisis, geen kampioenen. Helaas kan het tweede het bijna traditionele gevecht tegen degradatie niet volhouden. Aan het einde van het seizoen 91/92 degradeert het tweede team naar de reserve vierde klasse.
Aan het begin van het seizoen komt van Albert Heijn het verzoek binnen om op Sportpark Oostbroek een voetbaltoernooi te organiseren voor medewerkers van Albert Heijn. 
Het bestuur stemt hier mee in en dus komen in juni 1992 honderden Albert Heijn medewerkers naar Spijkenisse. 
Albert Heijn heeft zelf de organisatie van de het voetbalevenement in handen. Leden van SCO ’63 zullen de wedstrijden fluiten. 
SCO ’63 zorgt verder voor alle randevenementen en kantinefaciliteiten. 
Tientallen vrijwilligers zetten zich in om het tot een geslaagd evenement te maken. Kleedkamers worden geleend van Sportclub Botlek, koelwagens worden voorgereden om voldoende gekoelde dranken te kunnen verkopen, een aggregaat wordt neer-gezet voor extra stroom, de kantine wordt uitgebreid met een voorzettent, barpersoneel draait in ploegendiensten en barbecueers staan in de bloed-hitte honderden satétjes om te draaien. 
Aan het einde van de dag is iedereen zo goed als versleten, maar SCO ’63 heeft laten zien dat wij met z’n allen in staat zijn om een groot evenement te organiseren.
Vooral penning-meester Sjoerd Wartna is in z’n nopjes. 
Hij vraagt zich alleen af of hij politiebegeleiding moet aanvragen om de recordomzet naar de bank te brengen. 
In februari 1993 bloeit er weer een conflict op in de vereniging. 
Wederom is een conflict tussen bestuur en leiders de oorzaak van de crisis. 
Na de win-terstop van het seizoen 1992 / 1993 moet er bij de E-sectie een derde team geformeerd worden en een herverdeling van de spelertjes vindt plaats.
Onder andere de keeper van de E1, zoon van secretaris John Ouwehand, wordt door de leiders teruggezet naar E3. 
Alle ouders krijgen persoonlijk een brief met tekst en uitleg overhandigd van de leiders Ton Westerink en Gerard Hannot. 
Alleen de secretaris krijgt de brief over de post. 
Als hij hier tegen ageert loopt een ogenschijnlijk onschuldig feit uit de hand. De secretaris stelt zijn functie ter beschikking als het jeugdbestuur de terugzetting handhaaft. 
Voorzitter van Emmerik kiest partij voor 'zijn' secretaris en het dagelijks bestuur zet de twee leiders van E1 op non-actief. 
Het jeugdbestuur onder leiding van Bertus Biemans stapt op en ziet, samen met de twee leiders, graag dat het bestuur opstapt. 
Het conflict wordt breed in de pers uitgemeten. Moddergooien lijkt het credo. Het verenigingsbelang wordt hierbij uit het oog verloren.Het bestuur gooit de handdoek in de ring en belegt een buitengewone ledenvergadering waarbij zij het besluit willen kenbaar maken dat hun aftreden een feit is.
De buitengewone ledenvergadering wordt voorgezeten door Meindert van Dijk. Ruim honderd leden zijn aanwezig op de vergadering. 
De leden besluiten door middel van stemming dat het bestuur mag blijven (216 stem-men voor en 135 stem¬men tegen). 
Een winnaar is echter niet uit de strijd gekomen.
Het voormalige jeugdbestuur is heftig teleurgesteld. 
Het overgrote deel van de ouders van de E1-spelers besluiten hun kinderen niet meer te laten voetballen en E1 wordt uit de competitie teruggetrokken.
Als de kruitdampen zijn opgetrokken wordt er voor het wedstrijdsecretariaat van de jeugd een tijdelijke oplossing gevonden. In betrekkelijke rust kan gewerkt worden aan het nieuwe kader voor de jeugd. 
John Boogerd wordt la-ter dat jaar gekozen tot jeugdvoorzitter.
Het seizoen 1992/1993 was sportief gezien een best jaar. 
Bij de jeugd vielen vier kampioenen te noteren. A2, B1, C2 en F1 eindigden in hun afdeling op de eerste plaats. B1 leverde een bijzondere prestatie, die zelfs de krant haalde. 
Zij werden de eerste kampioen in de afdeling Rotterdam.1993 is ook het jaar van het 30-jarig bestaan. In ons clubhuis wordt het jubileum op gepaste wijze gevierd. 
Op de feestavond, die muzikaal werd omlijst door Wim Koopman, reikte voorzitter Gerard van Emmerik speldjes uit aan de heer Aulman Sr., Henk Aulman Jr., Henk Bouwens, Wietse Leijen, Piet van Halderen, Dolf Stolk en Maarten Kabbedijk in verband met hun 30-jarig lidmaatschap. 
In de steigers.
De negentigerjaren staan in het teken van grondige renovatie van het sportpark. Het begint in feite al in 1992 met de renovatie van het trainingsveld. 
Het gravelveld wordt vervangen door een ´allweather´ grasveld. Vlak voordat begonnen wordt aan de renovatie, verschijnen er onheilspellende berichten in de pers. De oefenvelden op Sportpark Oostbroek en Sportpark Schiekamp zouden ernstig vervuild zijn. Gelukkig blijkt voor SCO ’63 en alle leden die jarenlang op die velden hebben getraind, dat de gemeente Spijkenisse foutieve informatie had verstrekt. Inmiddels werd er ook al jarenlang nagedacht en gesproken over nieuwbouw van het clubhuis. 
Het bestuur van SCO ’63 gaf de voorkeur aan het een nieuwe kantine op veld 4. 
De gemeente Spijkenisse, eigenaar van het sportpark, voelde daar niet veel voor en het plan was van de baan.In 1992 was het zover.
Er werd een bouwcommissie in het leven geroepen om plannen uit te werken. 
Tijdens de ledenvergadering van 26 november 1993 gaven de leden in de ledenvergadering toestemming voor ‘vernieuwbouw’ van het clubhuis op de huidige locatie. Tegelijkertijd met het ontwerpen van de kantine werden plannen gesmeed voor een superloterij. Duizend loten á fl. 100,00 moesten verkocht worden. 
Hoofdprijs was een auto.Tijdens deze ledenvergadering worden Mijndert de Koning, Fari Isik en Sjoerd Wartna benoemd tot lid van verdienste.
Als eind mei 1994 de goedkeuring er door is om te gaan verbouwen,  zijn de slopers bijna niet in bedwang te houden. Zo ook de mannetjesputters van SCO ’63. 
Direct na de laatste wedstrijden en de beroemde 3e helft werd het halletje met veel plezier onder handen genomen. Bekers en andere trofeeën verdwenen in dozen om de eerstkomende tijd door te brengen in gereed-staande opslagcontainers. Het halletje werd gereed gemaakt om te worden gesloopt. Uiteraard overleefde deze de dadendrang niet en moest de entree er na 25 jaar trouwe dienst er aan geloven.  

 

Later die week werd begonnen met het echte werk. Groot probleem dat bij de bouw in 1975 asbest was gebruikt. Het verwijderen hiervan was specialistenwerk en werd door een aantal leden, begeleid door een professioneel asbestverwijderingsbedrijf, uit de kantine gehaald.
De eerste dagen werden dan ook mannen in witte pakken gesignaleerd. 
Nadat de asbest verwijderd was, kon door een groot aantal vrijwilligers begonnen worden met de renovatie. Allerhande stukken gereedschap werden aangevoerd, die moesten helpen deze gigantische klus te klaren. 
Wat te denken van de plavuizen die met behulp van een stootijzer moesten worden losgeklopt. 

 

 

Na een paar dagen plavuisstoten te hebben beoefend,  bleek dat de kantine toch stukken groter was dan  gedacht.
De meeste handen veranderden door de blaren in een landschap vol bergen en dalen.

 

Maar als de nood hoog is komt er vaak spontaan een goede oplossing. Zo ook nu in de vorm van pneumatische Kango’s. 
Dat werkte een stuk minder belastend en vele malen sneller.Toen de kantine schoon was, alleen de buitenwanden en het platte dak stonden nog, werd gestart met de opbouw.
Nieuwe buitenwanden, nieuwe binnenwanden, nieuwe tegelvloer, toiletten betegeld (sommige zelfs drie keer), nieuwe keuken en een nieuwe bar. Dit laatste was niet geheel volgens plan, maar op het allerlaatste moment werd besloten om ook de bar een nieuw aanzicht gegeven. 
De keuken werd ook grondig aangepakt. Nieuw en groot afgifteloket, professionele frituuroven en heel belangrijk een koelruimte voor de frisdranken.
Tot slot kwam boven op de kantine een nieuw dak.De gehele zomerperiode werd er door de mensen hard aangepoot om het nieuwe clubhuis voor het begin van het nieuwe seizoen op te leveren. Mede door de fantastische inzet lukte dit wonderbaarlijk. Het seizoen 1994/1995 kan gestart worden in de nieuwe kantine.Het clubhuis wordt in september 1994 door wethouder Sitton geopend.
Een maand later was de trekking van de superloterij in de Elisabethshoeve. Grote winnaar die avond was voorzitter Gerard van Emmerik. Hij ging naar huis met de auto, een fiets en een keukenmachine. Ook had hij (virtueel) fl. 77.000,00 meekregen zijnde de opbrengst van de loterij.
Dit laatste was echter eigendom van de vereniging, de eerste drie prijzen mocht hij houden. Noemenswaardig is zeker het feit dat de helft van het aantal loten verkocht was door de toenmalige PR-man Klaas van der Meer. Hij verkocht 322 loten, goed voor fl. 32.200, 00.!!

De sportieve prestaties in deze jaren, zijn er niet echt beter op geworden.
Het eerste elftal krijgt in het seizoen 1993-1994 een nieuwe trainer. Na drie jaar heeft Tom Larssen te kennen gegeven te willen stoppen als trainer. John van de Toorn wordt zijn vervanger.
Het eerste elftal zal als derde in de competitie eindigen. 
Niet onder trainer vd Toorn maar onder leiding van Cor Troost. 
Deze laatste is voor het seizoen 1994/1995 aangesteld als trainer,  maar treedt enkele maanden eerder in dienst.
Kampioenen zijn er ook te vermelden.
Bij de senioren worden het derde en het zevende kampioen. 
Bij de jeugd gaat de eer naar C2 en E1. 

Seizoen 1994-1995 start bemoedigend. In het traditionele “Jan de Bakker”-bokaal haalt het eerste elftal de finale. Helaas wordt de finale met 3-0 van Nieuwenhoorn verloren. Deze veelbelovende start wordt in de competitie niet voortgezet. 
Het wordt een moeizaam seizoen. 
Succes is er wel voor het tweede team. Door een herindeling van de KNVB is er een versnelde promotie/degradatie regeling. 
De vierde plaats in de eindrangschikking is voldoende om naar de tweede klasse te promoveren. 
Deze missie wordt volbracht en SCO ’63 2 speelt voortaan reserve 2e klasse.
Nadat de renovatie van de kantine een feit was, werd het tijd om de kleedkamers onderhanden te nemen. De staat waarin de kleedkamers al jaren verkeerden, was ronduit erbarmelijk te noemen. Direct na het seizoen 1994-1995 werd door de gemeente het besluit genomen en werd direct met de nieuwbouw van de kleedkamers begonnen.
In september wordt de vereniging opgeschrikt door het bericht dat Aad van Halderen, sinds jaar en dag leider van A1 en later ook van het tweede, overleden is.
Aad van Halderen was een graag geziene figuur in de vereniging en ging altijd tot de bodem om het beste voor ´zijn jongens´ te halen.
Eind november stopt Cor Troost als trainer van het eerste elftal. Reden was dat hij het gevoel had dat hij niet meer in staat was om het eerste team te motiveren tot grootse daden. Dit laatste was zeker nodig want het team had een vreselijke seizoenstart en bungelde onder aan de ranglijst. 
Maarten Broersen nam het roer over. Helaas kon ook hij het tij niet keren en zo kon het verkeren dat tot een kwartier voor het einde van de laatste competitie-wedstrijd het eerste elftal ‘gedegradeerd’ was. 
De laatste wedstrijd thuis te-gen Meeuwenplaat moest gewonnen worden om degradatie te ontlopen. Al na twee minuten keek SCO ’63 tegen een achterstand aan en na een half uur spelen werd het zelfs 0-2. Gelukkig kon nog voor de rust gelijk gemaakt worden door doelpunten van Arno van der Spek en Edwin Spanjersberg. 
Na rust ontbrak het aan geluk. Ballen op de paal en lat voorkwamen een veilige voorsprong voor SCO ’63. 
De meeste supporters begonnen de moed te verliezen en de gedachten gingen al uit naar een verblijf in de RVB.
Vijftien minuten voor tijd gebeurde het dan toch. 
René Bal scoorde de 3-2.
Blijdschap en opluchting alom. In blessuretijd werd door Arno van der Spek en Edwin Spanjersberg nog 4-2 en 5-2 gescoord. 
Het vierde klasseschap was wederom veilig gesteld, maar kostte wel bloed zweet en tranen.
Na de renovatie van het clubhuis en de kleedkamers stonden nog een drietal zaken op het verlanglijstje: 
renovatie van de bestuurskamer,de lichtinstallatie van het trainingsveld en een nieuwe lichtinstallatie voor het hoofdveld.
Halverwege het seizoen 1996-1997 werd begonnen met de renovatie van de bestuurskamer. 
Dit was hard nodig omdat het kon gebeuren, dat bij een overleg in de bestuurskamer, de gesprekspartner aan de andere kant van de tafel langzaam onder tafel verdween. Niet door argumenten, maar omdat hij langzaam met stoel en al door de vloer heen zakte.
Eind januari was ook deze klus geklaard en waren de gebouwen op sportpark Oostbroek in enkele jaren tijd geheel vernieuwd.
Aan het einde van het seizoen waren er sportief gezien ook nog successen. 
A1 en F2 werden kampioen in hun afdeling. A1 promoveerde onder leiding van René van Zon naar de hoofdklasse
Een grote prestatie.
Het eerste elftal stond inmiddels weer onder leiding van Tom Larssen, die  na enige jaren elders getraind te hebben, de draad weer op pakte bij SCO ’63.
Voor de tweede keer binnen enige jaren wordt de vereniging geconfronteerd met een overlijden.
In het najaar van 1997 overlijdt Bob Spanjersberg.
Bob zette zich in die tijd voor alle klussen waarvoor hij gevraagd werd. Schoonmaken van de kantine of waarnemend wedstrijdsecretaris, 
het maakte hem allemaal niet uit.
Seizoen 1997-1998 worden de lichtmasten rondom het trainingsveld vervangen.
In het jaar van het 35-jarig jubileum mag SCO ’63 voor de tweede keer het ARCO-toernooi organiseren. De organisatie van het toernooi werd gedaan door Bertus Biemans en Wilma van Marion. SCO ’63 kon in het sterk bezette toernooi doordringen tot de finale. Helaas moesten ze daarin het hoofd bieden aan Hekelingen, maar een eervolle tweede plaats was ook geen slechte prestatie.
In 2002 werd de renovatie van het sportpark afgerond met de plaatsing van een lichtinstallatie rondom het hoofdveld. 
Hierdoor kan SCO ’63 ook meedoen in de competitie voor spelers onder de 23 jaar.
De vraag is echter hoe lang de volgende renovatie op zich laat wachten. Er zijn al weer plannen om de kleedruimtes opnieuw aan te pakken.
De ambitie.
Sinds de beginjaren negentig heeft SCO ’63 de ambitie om hogerop te komen.Sinds 1980 verblijft het eerste team in de vierde klasse en heeft daar, helaas op een uitzonderlijk jaar na, nooit een echte rol van betekenis kunnen spelen. Ook het tweede team speelt al jaren in de KNVB, maar heeft het in de derde klasse (en later ook in de tweede klasse) traditiegetrouw moeilijk.
Toch blijft de hoop op betere tijden aanhouden.
Het seizoen 1999 - 2000 blijkt nog geen verandering in de situatie te kunnen brengen. Het seizoen begint vervelend. Voorzitter van Emmerik en trainer Larssen botsen en beiden stoppen met hun werkzaamheden voor SCO ’63.
Van Emmerik besluit later om toch als voorzitter aan te willen blijven. 
De breuk met Tom Larssen blijkt definitief. In september wordt Joop Musterd als de nieuwe trainer gepresenteerd. Hij speelt met het eerste naar een anonieme 8e plaats in de eindrangschikking. 
Het tweede heeft het ook weer niet makkelijk in de tweede klasse en een beslissingswedstrijd tegen DONK moet het verblijf in de tweede klasse veiligstellen. Dat lukt, SCO ’63 wint.In de loop van het seizoen wordt bij de jeugdafdeling gewerkt aan de ontwikkeling van een zogenaamd jeugdplan. 
Doel van het jeugdplan is om de jeugd op een goede en structurele wijze te trainen en te begeleiden zodat op latere leeftijd hun talent gebruikt kan worden bij de seniorenteams (selectie).
Aan het einde van het seizoen komen vele spelers naar SCO ’63.
Joop Musterd wendt zijn connecties aan om een aantal goede spelers naar SCO ’63 te lokken. Niet in de laatste plaats wordt dit alles mogelijk gemaakt door de medewerking van sponsor Carbouw. Zo komt het dat aan het begin van seizoen 1999-2000 een compleet vernieuwd eerste elftal de competitie ingestuurd wordt.
De competitie wordt voortvarend gestart. Overwinning na overwinning worden behaald. 
Ook de uit¬slagen liegen er niet om, 6-2 tegen CVV,7-1 tegen FC Blankenburg, 10-2 tegen BZC ’95, 6-1 tegen Meeuwenplaat en 5-0 en 6-3 tegen DCL. 
Het kampioenschap lijkt een kwestie van tijd. 
Bij SCO ’63 vragen ze zich alleen af, of dit nog vóór de winterstop gebeurt.  Na de winterstop komt er echter de klad in. 
SCO ’63 verliest z’n veel scorende spits. Nadat de uitwedstrijd tegen FC Pretoria volledig uit de hand loopt krijgt SCO ’63 3 winstpunten in mindering (FC Pretoria wordt uit de competitie genomen).
Na tegen enkele nederlagen op gelopen te zijn is de marge met de achtervolgers geslonken tot een paar punten.
Het slot van de competitie wordt toch nog spannend. 
De laatste wedstrijd tegen FC Blankenburg moet de beslissing brengen en met de 2-0 overwinning is de titel binnen gehaald. 
SCO ’63 is na twintig jaar weer eens kampioen!! 
Het eerste elftal promoveert daarmee naar de derde klasse. Een lang gekoesterde wens is in vervulling gegaan
Naast het eerste elftal wordt ook het zesde elftal kampioen.
Helaas moet het derde teruggetrokken worden. 

 

Ook bij de jeugd wordt A1, wegens een gebrek aan spelers, uit de competitie gehaald. Op zich is dit een vervelende beslissing. Juist in dit seizoen wordt het jeugdplan gepresenteerd en wordt op de jaarvergadering de jeugdcommissie onder leiding van Leo Bakker ge-installeerd.

 

 

Tijdens dezelfde jaarvergadering wordt toestemming gegeven voor de oprichting van de club van 50 (later de club van 25).
De club van 50 moet de jeugdafdeling meer financiële armslag geven om naast de normale voetbalactiviteiten ook andere zaken te organiseren.
In februari 2000 wordt de club officieel opgericht. Initiatiefnemers Joop Ruys, Henk Ebbelinghaus, Jaap Lenstra en Les Kreike hebben binnen enkele maanden al tientallen sponsors gevonden.
Aan het begin van de nieuwe competitie worden de verwachtingen uitgesproken voor het seizoen 2001/2002. 
Bescheidenheid kent geen grenzen en de term “tweede klasse” is vaak te horen en te lezen.
De spelersgroep is grotendeels in tact gebleven. Tijdens de eerste seizoen helft wordt trainer Joop Musterd geconfronteerd met een hoop blessures. Hierdoor kunnen de verwachtingen niet nagekomen worden. Het eerste team bereikt in het eerste “derde klasse” jaar een eervolle vierde plaats.

 

Bij de lagere senioren teams zijn twee kampioen te noteren. Het zesde en het achtste elftal worden kampioen. 
Bij de jeugd wordt F2 kampioen.

 

Seizoen 2002-2003. Het seizoen van het jubileumjaar. 
In december 2002 is er een wijziging in het bestuur. 
Voorzitter Gerard van Emmerik draagt de voorzittershamer na 12 jaar over.
Opvolger is Arie Berkman. Ook de penning-meester Harry Klazenga draagt zijn taak over. Voortaan gaat John Mollen over de pecunia. Tijdens de ledenvergadering wordt Gerard van Emmerik benoemd tot lid van verdienste.SCO ’63 heeft nu ongeveer 475 leden. 
Hiermee wordt wekelijks door 9 senior-, 7 junior- en 7 pupillenteams in competitieverband gespeeld. 
Ten opzichte van 15 jaar geleden is dit aantal nauwelijks gewijzigd.
Ook wat de prestaties betreft, lijkt het er op dat dit jubileumjaar nauwelijks zal verschillen van 1988. 
Meindert van Dijk schreef toen: “..het zal voor de seniorselectie een moeizaam jaar worden met al die blessure´s…”  maar  ook “…Gelukkig gaat het degradatiespook elders op bezoek en kunnen we opgelucht ademhalen …”. 
Helaas zal het jubileumjaar toch anders eindigen. 
Op de laatste speeldag van de competitie, verliest het eerste elftal met 5-2 van HION. Hierdoor eindigen zij als voorlaatste en is rechtstreekse degradatie een feit.
Na een verblijf van twee seizoen in de derde klasse keert SCO ’63 terug naar de vierde klasse.
Een positief bericht is dat het A1-team volop in de race voor het kampioen-schap is. Hoe dit gaat aflopen leest u in een volgend jubileumboek! 

 

 


De toekomst,
Aan mij als nieuw voorzitter (vanaf december 2002) is gevraagd dit prachtige jubileumboek  af te sluiten.
Aangezien ik geen SCO ’63 verleden heb, heeft men mij, om me in de geschiedenis van de club in te leven,  het script in handen gegeven.
Al lezend komt elke keer, als weer een bladzijde is doorgelezen, het woord bewondering naar boven.
Bewondering voor de pioniers van deze club die deze club opgericht en opgebouwd hebben, bewondering voor hun opvolgers (waaronder ook nog enkele van de toenmalige pioniers) welke de club hebben uitgebouwd zoals het nu staat.
De vrije tijd welke deze mensen aan SCO ‘63 hebben besteed en nog steeds besteden grenst aan het ongelooflijke.
Of ze een blauw-wit hart hebben weet ik als niet-medicus natuurlijk niet, maar dat blauw-wit hun leven beheerst daar hoef je niet voor gestu-deerd te hebben.
In een van mijn eerdere meningen over de vereniging heb ik al eens gezegd dat de fundering en het casco van het huis staan. Aan het huidig bestuur de uitdaging om het huis verder af te werken. 
Ik hoop dat het huidige bestuursteam daar zijn (bescheiden) steentje aan kan bijdragen.
Als we over de toekomst van SCO ’63 filosoferen dan hoop ik dat men in het 50-jarige jubileumboek over de laatste 10 jaar in willekeurige volgorde schrijft dat:
• De kleedkamers (door de gemeente) vernieuwd, vergroot en uitgebreid zijn.
• Er een foto getoond wordt van de bouw van de SCO tribune.
• Door een goede jeugdopleiding en goed technisch kader ons eerste elftal nu in de ……. klasse speelt. 
Ook door deze jeugdopleiding is men in staat geweest de talenten aan zich te binden.
• Een enthousiaste groep sponsors aan de club verbonden is, welke de extra sportieve ambities van de club ondersteunt.
• De kern van de vrijwilligers die in 2003 de club draaiend hield nog steeds aan de club verbonden is.
• Alle geledingen van SCO eensgezind (”Coming together is a beginning, keeping together is progress, working together is SUCCESS”) werken om de sportieve ambities waar te maken zonder het familiale en gezellige karakter dat SCO kenmerkt uit het oog te verliezen.
Als we dit zouden kunnen bereiken en de buitenwacht spreekt met respect over SCO ’63 dan zou ik uitermate tevreden zijn.
En tenslotte nog dit: als oud teamsporter hecht ik erg aan samenwerken.
Als je als team goed samenspeelt dan ben je het meest succesvol.
Ditzelfde geldt in het bedrijfsleven waar je zaken samen met collega’s oppakt,  maar ook als je zitting hebt in een bestuur of commissie van een vereniging.
Als je het als team doet dan boek je de meeste successen.
Ik spreek dan ook de wens uit dat we met SCO ’63, in al haar geledingen, de komende jaren tot mooie prestaties komen en dat er nog vele opvolgende jubileum boeken komen. Arie A. Berkman - Voorzitter. 

 

De activiteiten In het seizoen 1991/1992 wordt de jeugd activiteiten commissie (JAC) opgericht. 
Doel van het JAC is om op een structurele wijze allerlei nietvoetbal activiteiten te organiseren. 
Hiermee verlichten zij de taken van de wedstrijdsecretarissen.
Werd er in 1986 nog op het sportcomplex gekampeerd, later zou dat vervangen worden door een weekend sportkamp. 
Eerst in “de Olmen”  en de laatste jaren in “Ahoy” in het Brabantse Den Hout
Twee dagen worden gevuld met spelletjes, hindernisbanen, speurtochten, penaltyschieten en voetballen. 
Voor de jongens is het zwaar werken. Voor de begeleiding is het net vakantie. 
Een beetje bijkomen van een zwaar seizoen.  
Uiteraard komt ook ieder de jaar de Goed Heiligman, beter bekend als Sinterklaas langs. 
De laatste  keer  hadden de pieten zelfs een SCO’63 tenue aan!In de jaren 80 werd begonnen met de kerstmaaltijden. 
In de week voor kerstmis worden in plaats van de trainingen door alle leden een kerstmaaltijd genuttigd. 
Anno 2003 bestaat deze traditie nog steeds en wordt het jaar op een gezellige manier afgesloten. 
Eind jaren negentig ontstaat een nieuwe traditie. 
Jaarlijks wordt in december de kantine omgetoverd tot een wintertafereel.
Meindert en Tiny van Dijk stoppen vele maanden van voorbereiding in hun creaties.
Het resultaat is jaarlijks een grandioze kantine.